De tijd is aangebroken voor de buitenlandse wedstrijd van het endurance kampioenschap, dit jaar vanwege de vernieuwde organisatie was het niet meer te doen op het F1 circuit van Magny cours maar op het heuvelachtige circuit van Dijon. Voor ons 3 een compleet onbekend terrein. Het was dan ook niet slecht om wat extra training bij te boeken om het circuit wat onder de knie te krijgen voor de 2 wedstrijden. De trainingen en kwalificatie van de endurance zou op vrijdag verreden worden om dan op zaterdag en zondag telkens een wedstrijd van 2uur te rijden.
Het ging spijtig genoeg al goed fout voor Chris Ooms tijdens de vrije trainingen op vrijdagmiddag. Het voorwiel schoof onderuit in de eerste lange rechtse doordraaier. De kuipen waren redelijk beschadigd en de electronica was ook niet meer in de beste staat. Sleutelwerk voor Chris om hem proberen terug aan de praat te krijgen, hij zou de motor zaterdagmiddag na de 1ste wedstrijd terug aan de praat krijgen.
Ik en Patrick gingen de eerste wedstrijd zaterdagvoormiddag van start met zijn 2, twijfelachtig over mijn conditie liet ik Patrick vertrekken zodat hij terug over kon nemen als ik zou binnenkomen, andersom zou wel eens een opgave kunnen betekenen. Een 2-uren wedstrijd kan je namelijk net niet met 1 pitstop afwerken met een normale tank. Ik had ons op de 3de startplek gekwalificeerd. Op dit vloeiende en technische circuit zonder al te veel rempunten heb je duidelijk wat meer rijtijd nodig om het echt onder de knie te krijgen.
Race 1:
Patrick ging dus van start in het kielzog van Sebastien Legrelle en Bastien Mackels, achter hem stonden Marc Fisette, Jo Huyskens en Koen Reymenants. Voor Patrick was het de eerste keer om in Le Mans stijl te starten. Hij deed het vrij behoorlijk en kon als 5de de eerste bocht induiken. De eerste paar rondjes kon hij aanklampen bij de kopgroep maar rondje na rondje werd het gat groter. Na 45 minuten nam ik het commando over, ik kon relatief vlot door het verkeer en reed continue rondjes van +/- 1.26. Ik kon ons van een 9de plek terug werken tot een 3de plek en gaf de transponder weer door met nog 20 minuten te gaan. We moesten de 3de al snel weer prijsgeven bij de volgende pitstop, we finishten 6de in de 600+ klasse.
Race 2:
Na een 2de korte onenigheid van Chris met de franse tarmac kon hij na wederom wat oplapwerk deelnemen aan de 2de race. Ik ging deze keer van start. Op dit minder fysieke circuit had ik geen enkel probleem om het 55min vol te houden. Ik had wel nog mijn gebruikte banden van de 1ste race laten opliggen, we gingen toch geen potten breken. Tijdens de eerste paar rondjes bleek dit toch niet echt een super idee. We zaten tijdens de eerste 10 rondjes met een kopgroep van 5, tesamen met Seb Legrelle, Marc Fisette, Jo Huyskens en Eddy geudens werd er continue haasje over gespeeld. Mijn banden waren aan de rechterkant al serieus aan het afvlakken, deze tarmac was blijkbaar vrij gulzig ... ik moest bijgevolg zeer voorzichtig insturen en uitacceleren in de rechter bochten .. handig op zo een circuit dat voor 80% uit rechterbochten bestaat :-) Ik moest Marc en Seb dus laten gaan, geen zin in brokken ...
Na 50 minuten nam Patrick over vanop een 3de plek, er waren 2 rode vlag situaties tijdens de 2de wedstrijd waar telkens een rijder van het HST-racing team betrokken was. Buiten serieus wat motorische brokken viel het gelukkig al bij al nog redelijk mee voor de piloten. De rode vlag situaties trotserend kwam Patrick binnen op de 6de plek in de 600+ klasse. Chris nam dan de laatste 35minuten over en wist ons op een 7de plek te plaatsen in de 600+.
Dank aan alle sponsors en helpers voor de steun op en naast het circuit !
